Jak zainteresowanie przerodziło się w pasję ...... ?

  Urodziłem się i wychowałem na wsi wśród koni, psów, królików i gołębi (te ostatnie pozostały do dziś ). Psy w tej drużynie zajmowały przeważnie priorytetowe miejsce. Jedno było (jak mi się wydaje) wspólne dla moich zainteresowań - zawsze lubiłem gdy moi podopieczni byli udokumentowani pochodzeniem.
  Na początku lat 90-tych idąc ulicą zauważyłem mężczyznę z kudłatym, czarnym, majestatycznym "stworem" (wówczas jak większość ludzi myliłem Czarnego Teriera ze Sznaucerem ). Pamiętem, że zagadnąłem owego mężczyznę, który chętnie opowiedział mi pokrótce o rasie i pochodzeniu swego psa. W trakcie naszej rozmowy "majestatyczny kudłacz" niewzruszenie, bez emocji siedział obok swego pana. Wydawało mi się, że nawet mnie nie widzi.
Dzisiaj po latach wiem, że psem tym był Piękny SZERHAN Van Dog.
  Długo, bo około 8 lat, zaabsorbowany dniem codziennym, nie miałem czasu pomyśleć o Czarnym Terierze. Tym bardziej, że wiernie służyła mi wówczas GAJA, zrównoważona o doskonałej psychice suka rotwailera. GAJA żyła 14 lat i po krótkiej walce z nowotworem odeszła. [*].
  Jakiś czas po śmierci GAII postanowiłem za pośrednictwem internetu rozejrzeć się w poszukiwaniu psa. Serfując natknąłem się na strony poświęcone Czarnemu Terierowi Rosyjskiemu i wspomnienia sprzed lat wróciły, a ja po dogłębnym przestudiowaniu literatury na temat rasy, psychiki i predyspozycji postanowiłem, że to Czarny Terier będzie mi towarzyszył w życiu.
  Pod koniec maja 2010 roku wybrałem się z Mazur na Dolny Śląsk do hodowli z Norblińskiej Doliny, aby przywieźć wymarzone i wyczekane szczenie Czarnego Teriera Rosyjskiego - RAPSODIĘ - córkę GRACJI z Norblińskiej Doliny i EMELYI S ZOLOTOGO GRADA . Mała natychmiast zawładnęła moim sercem, podbiła bezapelacyjnie serca domowników, a niedługo później znajomych.

.........tak to się rozpoczęło.........
  Okazało się niebawem, że z tej malutkiej "czarnej PEREŁKI" wyrosła piękna, o wyjątkowym ruchu przyszłościowa suka. Jej cechy charakteru i doskonałe pochodzenie spowodowało, że postanowiłem w oparciu o jej geny założyć hodowlę tej jedynej w swoim rodzaju rasy. Niebawem zarejestrowałem w FCI hodowlę, którą od imienia protoplastki nazwałem "Mazurska Rapsodia".

Życie pisze dalszy ciąg mojej przygody, a wszystko będzie skrzętnie notowane na tej stronie.
Z poważaniem
Grzegorz Poliński



Rys historyczny rasy Czarny Terier Rosyjski



POCHODZENIE RASY
Czarny terier rosyjski jest młodą rasą, której tworzenie zapoczątkowano około 60 lat temu w dawnym ZSRR. Rasy biorące największy udział w tworzeniu czarnego teriera to:
- w 30% sznaucer,
- w 30% rottweiler,
- w 30% airedale terrier,
- a pozostałe 10% m.in. nowofundland, owczarek kaukaski, owczarek wschodnioeuropejski i dog.
Po II Wojnie Światowej rosyjska kynologia, tak jak i innych krajów dotkniętych konfliktem, przeżywała kryzys. Zapotrzebowanie na psy zarówno dla potrzeb cywilnych jak i dla wojska było ogromne. Powojenna specyfika tego kraju powodowała, że powstało zapotrzebowanie na psy podatne na szkolenie i chętnie współpracujące z człowiekiem, jednocześnie odporne na bardzo surowy rosyjski klimat. Jedyną rasą mogącą spełniać te warunki był bardzo popularny - owczarek niemiecki, który jednakże nie wytrzymywał ciężkich warunków jakie panowały podczas rosyjskich zim. Pozostałe rasy mogące pracować w skrajnie trudnych zimowych warunkach (owczarki kaukaskie, owczarki południoworosyjskie, owczarki środkowoazjatyckie) szkoliły się trudno i bywały zbyt „niezależne”, co powodowało, iż praca z nimi bywała trudna i nieprzewidywalna. Dlatego też w Rosji zapadła decyzja dotycząca stworzenia nowego typu psa służbowego. Prace nad stworzeniem psa łączącego w sobie odporność na rosyjski klimat, odpowiednią budowę ciała, łatwość w szkoleniu, odwagę i dzielność, rozpoczęto zaraz po zakończeniu wojny. Centralna Szkoła Psów Wojskowych i Służbowych (hodowla Krasnaja Zwiezda) otrzymała polecenie od rządu, aby zwiększyć pogłowie psów służbowych do ochrony obiektów państwowych i strategicznych w najróżniejszych strefach klimatycznych.
Początek tworzenia rasy
Jeszcze przed wojną przez prof. Iljina została wykonana praca polegająca na skrzyżowaniu łajki z owczarkiem niemieckim, ale nawet w pierwszym pokoleniu nie uzyskano specjalnych rezultatów. Niepowodzenie prof. Iljina uświadomiło konieczność masowego krzyżowania wielu ras w różnych kombinacjach. Do tego celu z okupowanych terytoriów do ZSRR zaczęto zwozić przeróżne psy, takie jak nowofunlandy, sznaucery, rottweilery i in. Praca wykonywana w tamtym czasie miała jeden cel - wyhodowanie nowej rasy jako takiej, ale mocnych, odpornych na warunki zewnętrzne, chętnie pracujących i lubiących stróżować psów. Eksperymenty nie zawsze kończyły się powodzeniem, ale poszukiwania trwały. Wiele z uzyskanych tam ras nie znalazło popularności, np.: Dog moskiewski - krzyżówka doga niemieckiego i owczarka niemieckiego; Brudasty gończy krzyżówka airedale teriera z rosyjskim gończym; Moskiewski wodołaz mieszanka nowofunlanda, owczarka kaukaskiego i owczarka niemieckiego. W niektórych przypadkach praca selekcyjna uwieńczona została sukcesem. Przykładem tego jest „czarna perła Rosji” - Czarny Terier Rosyjski. Kynolodzy z Centralnej Szkoły pod kierownictwem generała - majora Miedwiediewa i prof. biologii Iljina, przystąpili do pracy. Rozpoczęło się masowe mieszanie (metyzacja) psów. W jej wyniku okazało się, że jeden z samców - sznaucer olbrzymi o imieniu Roj (oficjalnie uznany za przodka czarnego teriera) przy kryciu suk różnych ras- rottweilera, airedale teriera , jużaka , nowofunlanda i in. zawsze w potomstwie daje mocne, czarne psy z obrostem na łbie i kończynach. Gen. Miedwiediew zwrócił uwagę na tę osobliwość i zdecydował o kontynuacji pracy w tym kierunku.
Nie jest możliwe dokładne obliczenie wszystkich ras, które brały udział w tworzeniu czarnego teriera. Jako podstawowe posłużyły sznaucery, metyzowane rottweilery (mieszanka z gończymi rosyjskimi, dobermanami, dogami moskiewskimi itd.), moskiewskie wodołazy i airedale terriery. Jeśli przejrzymy rodowody dzisiejszych czernyszy możemy znaleźć w nich przedstawicieli zupełnie nieoczekiwanych ras jak rosyjsko- europejskich i syberyjskich łajek, jużaków metyzowanych z mocnymi białymi pudlami i in. Dzisiejsze pogłowie oczyściło się już z tej przypadkowej krwi ponieważ potomkowie tych psów korygowani byli na wystawach i w czasie pracy szkoleniowej.
Najbardziej znanymi psami użytymi do hodowli był pies sznaucer olbrzym - Roj (o: Zorba, m: Ledi) ur. w 1947 roku oraz: airedale terrierki, m.in.
Sotta (o: Bil Askanja, m: Teffi), ur. w 1949 roku
Sima(o: Bil Askanja, m: Teffi), ur. w 1949 roku
Salma (o: Bil Askanja, m: Teffi) - ur. w 1949 roku
Rottweilerki, m.in.
Uza (o:Astor, m: Birma), ur w 1950
Urma o:Astor, m: Birma), ur w 1950
Una (o:Astor, m: Birma) ur w 1950 roku
Firma (o:Astor, m: Birma) ur. w 1951 roku
krzyżówka pomiędzy nowofunlandem a owczarkiem kaukaskim, m.in.
Tina (o:Negrus v. Mangeim nowofundland, m: Karabaszka owczarek kaukaski) ur. w 1949 roku
Tiza (o:Negrus v. Mangeim nowofundland, m: Karabaszka owczarek kaukaski) ur. w 1949 roku
Ufa (o:Negrus v. Mangeim nowofundland, m: Rina - ?) ur. w 1950 roku
Hanka (o: Lord - nowofunland, m: Tiza - krwi nowofunlanda - Negusa vom
Mangejm i krwi owczarka kaukaskiego Karabaszki) ur. w 1952 roku
Tym samym otrzymano trzy grupy mieszańców:
Od sznaucera olbrzyma i suk airedale terrierek - otrzymane mieszańce w większości wykazywały się większą ciętością , twardszą i dłuższą sierścią, jednak o gorszym podszerstku. Barwa okrywy włosowej zwykle czarna oraz czarna podpalana.
Od sznaucera olbrzyma i suk rottweilerek - otrzymane mieszańce wyróżniały się dużym wzrostem, doskonałym grubym kośćcem, rozwiniętym umięśnieniem, oraz niezbyt długą okrywą włosową. Barwa sierści zwykle czarna i czarna podpalana.
Od sznaucera olbrzyma i suk krzyżówek pomiędzy nowofunlandem a owczarkiem kaukaskim - otrzymane mieszańce były grubokościste, masywne, najwyższe z pośród uzyskanych szczeniąt. Posiadały długą sierść o dobrym podszerstku. Szczenięta najczęściej miały na piersi charakterystyczną białą łatę.
Prawie równolegle, zaczęto pracować nad kolejną, czwartą, grupą mieszańców. Stworzono ją krzyżując samce rottweilerów. Między innymi z:
Sułtan (o: Sarro, m: Birma) ur.w 1943 roku
Benjamino (o: Sarro, m: Birma) ur. w 1949 roku
Farno (o: Astor, m: Birma) ur. w 1951 roku
z sukami mającymi krew nowofunlanda, owczarka kaukaskiego, gończego rosyjskiego. Między innymi:
Toddi (o:nowofundland, m:owczarek kaukaski)
Czuta (o:?, m: - gończy rosyjski)
Mori (airedale terrier - bez rodowodu)

W latach 1951 - 1956 otrzymano I generację mieszańców, m.in.:
Hajtar (o: Roy, m: Sotta) ur. 06.07.1952 r.
Hiża (o: Roy, m: Sotta) ur. 06.07.1952 r.
Htora (o: Roy, m: Sotta) ur. 06.07.1952 r.
Hodża (o: Roy, m: Sima) ur. 21.07.1953 r
Czonga (o: Roy, m: Salma) ur 02.03.1953 r
Czelkasz (o: Roy, m: Una) ur. 28.03.1953 r.
Czodra (o: Roy, m: Una) ur. 28.03.1953 r.
Czarwa (o: Roy, m: Una) ur. 28.03.1953 r.
Czubaryk (o: Roy, m: Ufa) ur. 26.08.1953 r.
Azart (o: Roy, m: Una) ur. 08.05.1954 r
Achta (o: Roy, m: Una) ur. 08.05.1954 r
Araj (o: Roy, m: Urma) ur. 03.06.1954 r.
Basta (o: Roy, m: Urma) ur. 03.05.1954 r
Borka (o: Roy, m: Urma) ur. 03.05.1954 r
Baks (o: Roy, m: Una) ur. 05.02.1956
Hanka (o: Lord, m: Tiza) ur. 26.02.1952 r
Czalka (o: Roy, m: Tina) ur. 13.08.1953 r.
Arbita (o: Roy, m:Tina) ur. 13.08.1954 r.

Oczywiście czarne teriery rosyjskie pierwszej generacji charakteryzowały się nadzwyczaj zróżnicowanym typem i nazwanie ich w tym czasie rasą było niemożliwe. Do dziś jest w historii czernyszy wiele białych plam, o których milczano przez wiele lat. Jedną z nich jest, posługiwanie się w pracy hodowlanej nie zawsze czysto rasowymi psami. W tamtych latach do rozmnożenia szły praktycznie wszystkie psy, które „znajdowały się pod ręką”, także te z nieprawidłowym zgryzem, brakami w uzębieniu i wnętrostwem. Dopiero później pojawiła się możliwość nadzwyczaj ostrej selekcji i wykluczenia psów z wadami z dalszej pracy hodowlanej.

Lata 50
Pogłowie czarnych terierów I i II generacji zaprezentowano na Wszechzwiązkowej Wystawie w 1955 r, gdzie każdego roku wiosną stawały do oceny kynologicznej wszystkie rasy, w tym również i nowe.
Centralna Szkoła Szkolenia Psów Wojskowych i Służbowych miała swój pawilon i za pracę nad czarnym terierem rosyjskim specjaliści ze szkoły otrzymali złoty medal. Psy otrzymały wysokie oceny ekspertów, a hodowla Krasnaja Zwiezda została nagrodzona specjalnym dyplomem wystawy.
W 1950 r hodowla ściśle współpracowała z klubem psa pracującego. Kluby te dostarczały pogłowia do pracy hodowli Krasnaja Zwiezda i Centralnej Szkole Szkolenia Psów Wojskowych i Służbowych, a one ze swej strony na potrzeby `klubów za symboliczną opłatą sprzedawały trenerom i hodowcom wysokiej jakości szczenięta.
W latach 1955-56 pierwsze czernysze pojawiły się w klubach kynologicznych Moskwy - Moskiewskim Miejskim i Moskiewskim Okręgowym Klubie Psa Pracującego, a także w klubach w Swierdłowsku i Leningradzie. Te organizacje zajęły się rozwijaniem hodowli czernyszy równolegle z hodowlą Krasnaja Zwiezda . Pierwszymi opiekunami rasy w Moskwie została Margarita Karłowa Anochina, stała przedstawicielka sekcji CTR w miejskim Moskiewskim Klubie oraz Galina Dmitriewa Danilina, Jelena Borysowa Szarapowa oraz Siemion Jakowlewicz Chołomiańskij.
W 1957 r. na Wszechawiązkowej Wystawie Psów Pracujących i Myśliwskich wystawiono już 43 czernysze. Rasę uznano za wyjątkowo perspektywiczną. Zwróciła ona uwagę wielu szkoleniowców wcześniej jej nie znających. Rozwijaniem i ulepszaniem rasy zaczęto się zajmować nie tylko w Moskwie, ale i na Uralu, Powołżu i na Północy kraju. Liczne kluby miały znaczący wpływ na poprawę wyglądu, zmianę budowy, typu i obrostu czarnego teriera.
W 1958 r w książce”Instrukcja tresury i przysposobienia psów wojskowych” opublikowano pierwszy standard rasy ”czarny terier rosyjski”. Pozwoliło to specjalistom zacząć pracę nad ujednoliceniem pogłowia. Pod kierownictwem kynologów z Centralnej Szkoły Psów Wojskowych i Służbowych A.P. Mazowiera i W.P. Szejnina praca nad tą rasą stała się bardzo zaawansowana.

Lata 60-80
Należy jednak podkreślić, że praca hodowlana w klubach różniła się od pracy Centralnej Szkoły, gdzie na pierwszym miejscu stał charakter, psychika i robocze zalety psów. Szkoła kładła nacisk na wykluczenie cech nieprzydatnych dla psów wojskowych, szczególnie pod względem eksterieru. Najważniejszym argumentem kynologów było to, że psy przeznaczone dla armii i organizacji paramilitarnych nie powinny wymagać specjalnych zabiegów pielęgnacyjnych. Liczyło się, że nadmierny obrost wymagający kosmetyki, czesania i strzyżenia był pracującym czernyszom zbędny. Utrzymanie w porządku długiej sierści było pracochłonne i wymagało dodatkowych nakłądów czasu i wysiłku. Dlatego Zawodowcy z hodowli Krasnaja Zwiezda zatrzymywali psy z rzadką sierścią i niewielkim obrostem. Natomiast hodowcy cywilni poszli drugą drogą, biorąc pod uwagę nie tylko zastosowanie robocze, ale i urodę hodowanych przez nich czarnych terierów rosyjskich.
Na początku lat 70 powstaje w Leningradzie aktualny po dziś dzień, z niewielkimi tylko zmianami, schemat strzyżenia czarnego teriera rosyjskiego. Psy z mocnym obrostem wyglądają bardziej arystokratycznie i dekoracyjnie i to one są najbardziej rozprzestrzenione w kraju jak i za granicą. Obecnie gładkowłosych i rzadkowłosych czernyszy jest bardzo niewiele, a jeśli pojawiają się w miocie, to powinny być wykluczone z hodowli.
Hodowla Krasnaja Zwiezda nie zaprzestała idei opracowania tych dwóch gałęzi jako oddzielnych w rasie (jak to ma miejsce np. Jamniki długo, gładko i szorstkowłose), a także pracy z kolorowymi psami (czarno podpalanymi, płowymi i gołębio błękitnymi). Lecz takie psy nie są z dzisiejszych czasach uznawane.
W końcu lat 70-tych otrzymano już powyżej 800 miotów czernyszy. Ogólna liczebność szczeniaków odpowiadających standartom liczyła już ponad 4 tys. Jednak oficjalnie czarny terier nie był rasą a jedynie grupą rasową. W tym czasie pierwsze czernysze z Leningradu i Wiborga trafiły do Finlandii i nadzwyczaj szybko rozprzestrzeniły się po Europie. W fińskich gazetach pojawiły się materiały z opisem eksterieru i roboczych zastosowań czernyszy. Szczególnie zachwycano się ich sposobem odnoszenia do obcych, oraz zrównoważonym spokojnym charakterem i umiejętnością reakcji odpowiedniej do sytuacji. Czarną perłą Rosji zostały czernysze nazwane właśnie przez fińskich kynologów.
W latach 80 czarne teriery zaczęto pokazywać na ważnych wystawach międzynarodowych, gdzie cieszyły się one wielkim zainteresowaniem. Szybko zaczęły cieszyć się wielką popularnością we wschodnich Niemczech, Polsce i na Węgrzech, gdzie pojawiły się pierwsze hodowle odpowiedzialne za rozprzestrzenienie tych psów, które nazywano teraz nie inaczej jak czarnym terierem rosyjskim.
W 1981 roku czarnego teriera rosyjskiego uznaje się za oddzielną samoistną rasę. Pierwszy standard rasy zatwierdzono 13.05.1981 r rozkazem nr 19 Ministerstwa Rolnictwa ZSRR.
W 1984 r na Międzynarodowym Zjeździe w Meksyku rasa zostaje oficjalnie zatwierdzona w III grupie przez FCI otrzymując 327 numer standardu oraz nazwę Czarny Terier Rosyjski. Jednak w roku 1994 CTR został przeniesiony do grupy II, bardziej odpowiadającej ogólnym warunkom stawianym czarnym terierom rosyjskim.

Lata 90 i współczesność
W 1993 r Federacja Psów Roboczych Rosji przyjmuje II wariant standardu, bardziej odpowiadający obecnemu typowi Czernyszy, który w 1996 r zostaje zatwierdzony przez FCI. Do roku 2000 w księgi rodowodowe w Rosji (prowadzone od 1990 r) wpisano ponad 20 tys. psów. Centrami rozwoju czernysza stało się oprócz Moskwy i Sankt Petersburga także wiele miast Uralu i Syberii. Rosyjskie psy wygrywają na najważniejszych wystawach międzynarodowych. W 1994 r w Brnie Zw. Św. zostaje Rozal-Rad (wł Abraszina). W 1995 w Brukseli Zw. Świata jest Ole Kasandra Laik (wł Worobiewa), a jej córka - Lala Czernaja Oleks iż Czernoi Stai (wł Mersjanowa) Została Mł. Zw. Św. i wygrała BIS juniorów. Na wystawie w Budapeszcie 1996 Zw. Św. został Bent Anat Barbi z Bronnicz (wł. Korotkowa), a grupa CTR z zespołowej hodowli Dar Ros pod kierownictwem G. Jacenki zwyciężyła w konkursie grup hodowlanych. Jednym z najwybitniejszych żyjących przedstawicieli tej rasy to niewątpliwie Kris - trzykrotny Zw. Św.(wł. Iwaniuk).


Na podstawie książki M. Gierasimowej "Czarny terier rosyjski"

Więcej informacji o rasie oraz historia rasy w Polsce na portalu "Świat Czarnego Teriera".



Krótki rys historyczny rasy Terier Szkocki

Klub szkockiego teriera powstał w 1882, w rok po napisaniu pierwszego wzorca i zaledwie w trzy lata po tym, jak kapitan Gordon Murray pokazał szkockie teriery w ich obecnej postaci. Założyciel i pierwszy przewodniczący Kennel Clubu, S.E. Shirley, był gorącym zwolennikiem rasy. W powszechnym wyobrażeniu ten krótkonogi terier z Highlands uważany jest często za groźnego Szkota. W rzeczywistości jest to pies przyjacielski dla swojej rodziny i przyjaciół, który jednak na każdy dźwięk gotów jest bronić swojego domu i obejścia.
Pies przysadzisty o wymiarach odpowiednich dla norowca, a więc nie za ciężki, krótkonożny, aktywny, sprawia wrażenie mocnego, przy swym niewielkim wzroście. Jak na psa tych wymiarów jego głowa wydaje się długa. Pomimo swych krótkich kończyn, bardzo ruchliwy i zwinny.
Wierny i przywiązany do swego pana, pełen godności, niezależny, niezbyt wylewny, odważny i bardzo inteligentny. Zuchwały, ale nigdy agresywny.